افغانستان در پانزده سال گذشته همواره در محور توجه سازمان ملل وقدرتهای بزرگ بین المللی بوده است.کابل را طی این سالها، بهنحوی میتوان به عنوان پرترافیکترین پایتخت جهان از نظر رفتوآمدهای دیپلماتیک دانست. این فرصت پرارزش بود که مقامات ارشد حکومت و سیاستگذاران خارجی افغانستان میتوانستند با طراحی دیپلماسی هوشمندانه، راهبردهای دقیق خود را در زمینههای مختلف در اختیار شرکای بین المللی افغانستان قرار دهد و مساعدتآنان را برای بهثمر نشستن این راهبردها، خواستارگردد. واقعیتهای عینی نشان میدهد که مقامات افغانستان طی سالهای گذشته، فرصتهای فراوانی را سوزاندند و خاکسترش را هم بهباد دادند. با روی کار آمدن دولت ترامپ توجه به افغانستان نه تنها کمتر نشد که افزایش نیز یافت. آقای ترامپ استراتژی جدیدی را اعلام کرد که به نفع افغانستان و تا حدودی منطبق با واقعیتهای جنگ است. او سربازانی بیشتری را به افغانستان اعزام نمود و پایانی نیز برای خروج سربازان امریکا معین نکرد، تا به این طریق هر گونه روزنه امیدی را برای گروههای پیکارجو، از این جهت ببندد. علاوه بر آن دولت ترامپ پاکستان را تحت فشارهای فزاینده قرارداده است تا از حمایت گروهای تروریستی، دست بردارد. روی نمایی از کتاب تحریم انتحار توسط علمای پاکستان شاید بیارتباط با این فشار نباشد. در همین راستا اوائل هفته گذشته به استثنای ریئس شورای امنیت

بشر، نیازمند آزادی، عدالت و جامعه انسانی نیازمند صلح جهانی است؛ تا در سایه درخت تنومند صلح و آزادای و رها از هر نوع خشونت، اعمال محدویت، طعم عدالت را بچشد؛ و در سطوح مختلف حرمت، کرامت و حیثیت انسان به رسمیت شناخته شود و حفظ گردد. این هدف مهم، تحقق پیدا نمیکند، مگر اینکه حقوق بنیادین و برابر برای تمام ابنای بشر در نظر گرفته شود و انسان از آن جهت که انسان است، از این حقوق بهرهمند گردد. این همان حقوقی است که امروزه بهعنوان حقوق بشر یاد میشود. ماهیت این حقوق آن است که جنس، دین، مذهب، رنگ، زبان، قومیت، ملیت و جغرافیا نمیشناسد و چتر حمایتی و امتیازی است که انسان را بهگسترهی پراکندگی آن بر روی کره زمین از تعرض مصئون نگه میدارد و آزادیهای او را تضمین میکند. بهاین ترتیب، پذیریش و التزام به حقوق بشر، تنها راهی است که صلح را به ارمغان میآورد و آزادیهای اساسی را پاسداری میکند و از تعدیها و خشونتها با جلوههای گوناگون، جلوگیری به عمل میآورد. براساس این تفکر و اهداف متعالی آن که تفکر انسانمدارانه، صلحجویانه، واقعگرایانه، گریزناپذیر و در عین حال داری آثار پرثمر است، «اعلامیه حقوق» بشر پدید آمده است که حداقلهای حقوق ذاتی و اساسی انسان را در بطن خود جای داده است. این اعلامیه با اینکه به صورت گسترده و فراگیر، مورد استقبال قرار گرفته است و نیاز مبرمِ همگانی در سطح گیتی برشمرده م

کارنامه و دیدگاههای آقای عطا محمد نور، در حکومت محلی ولایت بلخ، طی این پانزده سال، معجونی از کامیابیها و ناکامیها، دارای نقاط مثبت و منفی است. انصاف ایجاب میکند که در این مورد نباید دچار مطلقانگاری و یکجانبهنگری شد؛ ولی حقیقت این است که او، در طول بیش از یک سالونیم گذشته، خام بازی میکند و بهتر است بگوییم، اشتباه بازی میکند، همواره احساسی موضع میگیرد و پیوسته پرخاش میکند. او یک روز عملکرد ژنرال دوستم را در قبال ایشچی شرمآور میخواند و خواهان استعفای شرافتمندانه او میشود؛ و روز دیگر با او، ائتلاف نجات تشکیل میدهد. در مقطعی، از داکتر عبدالله میخواهد که در مقابل انحصارگرایی رئیس جمهور خط سرخ تعیین کند و برای او در مورد برآورده شدن مو بهموی موافقتنامه حکومت وحدت ملی التیماتوم بدهد؛ اما وقتی او عبدالله را نمیتواند بهاین بازی خام وادار کند، این بار خود با همان عنصر انحصارطلب و تمامیتخواه، بهادعای خودش، وارد مذاکره میشود و خواهان تعیین سهم خود می گردد و عبدالله را سیاستمدار مذبذب و فاقد اراده میخواند. وقتی در تله بازی رئیس جمهور گرفتار میشود، بار دیگر علیه او موضع میگیرد و او و اطرافیانش را پراشوتی/ فرود آمده با چتر، توسط بیگانگان میخواند. سرانجام وقتی مشاهده میکند که در حکومت وحدت ملی هیچ متحدی ندارد، خود را والی منصوب از جانب جمعیت میخواند! و حکومت مرکزی را